Πέμπτη, 24 Αυγούστου 2017

"ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ, Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ" - «Θα έρθει κάποτε η μέρα που οι Έλληνες θα εννοήσουν τη σημασία της θυσίας μου»


To πρότυπο του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδος τον Άγιο της πολιτικής Ιωάννη Καποδίστρια.
Στο διαδίκτυο, στην τηλεόραση, σε αρθογραφίες και σε έντυπα, οι Έλληνες αντιλαμβάνονται σιγά σιγά τη μοναδική προσωπικότητα του Ι.Καποδίστρια που έδωσε τα
πάντα για την Ανάσταση του πολύπαθου Έθνους μας.
Εξαίρεση δεν θα μπορούσε να αποτελέσει και η εξαίρετη εκπομπή του δημοσιογράφου κ.Σαχίνη με τον τίτλο ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ στο κρητικό κανάλι CRETE TV.

Με καλεσμένο τον έγκριτο νομικό και δικηγόρο των Ανωτάτων Ευρωπαϊκών Δικαστηρίων κ.Πέτρο Μηλιαράκη οικοδομήθηκε μια σπουδαία πολιτική συζήτηση.
Επικεντρώσαμε στην αναφορά που έγινε στην εκπομπή για την προσωπικότητα και το ήθος του Ι.Καποδίστρια, όπως επίσης και στην ανάδειξη από τον κ.Μηλιαράκη, του βαρυσήμαντου έργου του συγγραφέα κ.Ιωάννη Κορνιλάκη (με καταγωγή από την Κρήτη) με την ανάδειξη των επιστολών του Καποδίστρια, μέσα από το έργο «Ιωάννης Καποδίστριας ο Άγιος της πολιτικής.

Αξίζει να δείτε το μικρό βίντεο:



Ίσως τελικά φθάνει η στιγμή για την οποία ο Ι.Καποδίστριας είχε προφητικά μιλήσει λίγο πριν την δολοφονία του.
Ότι: «θα έρθει κάποτε η μέρα που οι Έλληνες θα εννοήσουν τη σημασία της θυσίας μου» .
Δώσαμε αυτόν ακριβώς τον τίτλο στο βίντεο γιατί είναι ένα βήμα επιβεβαίωσης προς αυτή την κατεύθυνση.

Ο Πέτρος Μηλιαράκης, ως νομικός της πράξης, στο επίπεδο του Συμβουλίου της Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας –Ένωσης, δικηγορεί στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια του Στρασβούργου και του Λουξεμβούργου (E.C.H.R. και C.F.I. – G.C/E.U), ενώ χειρίζεται και προσφυγές ενώπιον της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Commission).
Στο επίπεδο της εσωτερικής έννομης τάξης, δικηγορεί ενώπιον των Ανωτάτων Ακυρωτικών Δικαστηρίων (ΑΕΔ, ΣτΕ και ΕλΣ) με κύριο αντικείμενο τις υποθέσεις Συνταγματικού Δικαίου, Διοικητικού Δικαίου και Δημοσιονομικού Δικαίου.

Ο Πέτρος Μηλιαράκης ως νομικός της θεωρίας έχει συγγράψει σημαντικό αριθμό βιβλίων. Κυριότερα έργα του είναι:
• «Σύγχρονα θέματα Διπλωματίας, Διεθνούς Οικονομίας και Διεθνούς Δικαίου» (1982),
• «Περί του Συμβουλίου της Επικρατείας» (1985 και 1989),
• «Η Εξωτερική Πολιτική κατά το Συνταγματικό Δίκαιο» (1987),
• «Οικονομικό Δίκαιο και Νόμισμα» (1987),
• «Το Νομισματικό Σύστημα στα πλαίσια του Οικονομικού Δικαίου» (1990),
• «Τραπεζικό Δίκαιο» (1994),
• «Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο του Στρασβούργου – The European Court in Strasbourg» (στην ελληνική καιαγγλική γλώσσα, 2000),
• «Μεταδημοκρατία και Κοινοτικό Κεκτημένο» (2003),
• «Το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα μεταξύ νομικού δόγματος και πολιτικής» (2005)
• «Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο και Ελληνικό Σύνταγμα –Public International Law and Hellenic Constitution» (στην ελληνική και αγγλική γλώσσα, 2008, με πρόλογο του Καθηγητή Χάρη Παμπούκη).
• «Μακροσύστημα και Ευρωσύστημα – με αναφορά στο Οικονομικό Δίκαιο» (2009, με πρόλογο του Καθηγητή Νίκου Κοτζιά).



ioannis-kapodistrias.gr μέσω epilekta.com

1938: Όταν η Ελλάδα έφτιαχνε αεροπλάνα! Κι όμως υπήρξε τέτοια εποχή (ΒΙΝΤΕΟ)




Επιμέλεια Λ.ΛΙΓΟΥΡΙΩΤΗΣ

Την φωτογραφία αυτή εκπαιδευτικών αεροσκαφών Avro ''Tutor '' της Ελληνική Αεροπορίας. στα Γιάννενα εντοπίσαμε στην σελίδα ''Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ'' στο FACEBOOK, σε ανάρτηση του Stephan Dimos‎ που σημειώνει ότι είναι τραβηγμένη περίπου το 1938. Η ανάρτηση αυτή ήταν μια αφορμή για μια μικρή έρευνα από την οποία βρήκαμε ότι πολλά από τα περίπου 90 βρετανικής κατασκευής Avro 621 Tutor που απέκτησε η χώρα μας είχαν κατασκευαστεί στην Ελλάδα με ειδική άδεια !


Η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία επέλεξε το Avro 621 Tutor ως βασικό εκπαιδευτικό αρχικής εκπαίδευσης στα πλαίσια του προγράμματος αναδιοργάνωσης της Αεροπορίας την περίοδο 1936 – 1940, επικρατώντας σε διαγωνισμό που είχε προκηρύξει το Υπουργείο Αεροπορίας το 1935 με δεύτερο υποψήφιο το DH82A Tiger Moth II .


Η Ελληνική γραμμή παραγωγής!
Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία της Π.Α. αγοράστηκε σε μεγάλους αριθμούς και χαρακτήρισε ως το αεροπλάνο, στο οποίο βασίστηκε η εκπαίδευση των πρώτων φοιτητών της Ακαδημίας της Πολεμικής Αεροπορίας. Τον Δεκέμβριο του 1939, ήταν διαθέσιμα.59 Avro 621 Τον ίδιο μήνα, περισσότερα από 30 αεροπλάνα ήταν σε γραμμή παραγωγή στο Κρατικό Εργοστάσιο Αεροπλάνων (ΚΕΑ) . Ο ρυθμός της γραμμής παραγωγής ήταν περίπου 7 αεροσκάφη το μήνα. Σε έγγραφα της περιόδου αυτής φαίνεται ότι πολλές εκπαιδευτικές μοίρες ήταν «υπό σύσταση» με κενό ψηφία δίπλα στον κωδικό Ε, φτιαγμένα στο Κρατικό Εργοστάσιο Αεροπλάνων.
Αρκετά αεροσκάφη είχαν τροποποιηθεί ώστε να έχουν δυνατότητα ανάστροφης πτήσης ενώ άλλα διέθεταν όργανα νυχτερινού φωτισμού, έσυραν ανεμούρια ή είχαν διαμόρφωση για ακροβατική εκπαίδευση. Με την έναρξη του πολέμου ένας μικρός αριθμός από Avro Tutor διατέθηκε στις πολεμικές μοίρες όπου ανέλαβαν καθήκοντα αεροσκαφών συνδέσμου. Τουλάχιστον 4 Avro Tutor διέφυγαν στην Αίγυπτο και ενσωματώθηκαν σε μάχιμες μοίρες με την έναρξη του πολέμου.


Με διεθνή καριέρα
Το Avro 621 Tutor ήταν διθέσιο Βρετανικό εκπαιδευτικό διπλάνο της περιόδου του Mεσοπολέμου σχεδιασμένο και κατασκευασμένο από την εταιρία A.V. Roe.Ήταν, όπως διαβάζουμε στην Βικιπαιδεια, ένα απλό σε σχεδίαση αλλά ανθεκτικό εκπαιδευτικό το οποίο χρησιμοποιήθηκε από την RAF και άλλες αεροπορικές δυνάμεις παγκοσμίως.Σχεδιασμένο από τον Ρόϋ Τσάντγουικ (Roy Chadwick) στα πλαίσια μίας ιδιωτικής πρωτοβουλίας της Avro για την αντικατάσταση του Avro 504, το μοντέλο Avro 621 αρχικά ονομαζόταν «Trainer» (Εκπαιδευτικό). .Η πρώτη πτήση έγινε το 1929. Προορισμένο για την αρχική εκπαίδευση των πιλότων, το σχέδιο του διπλάνου χαρακτηριζόταν από τις ίσης έκτασης, ενιαίες, πτέρυγες. Η άτρακτος του αποτελούνταν από μία σιδερένια σωληνωτή κατασκευή (με κάποια ξύλινα τμήματα στις πτέρυγες), καλυμμένη με πλαστικοποιημένο ύφασμα, ενώ έφερε συμβατικό, σταθερό τρίκυκλο σύστημα προσγείωσης με ουραίο τροχό. Το Μοντέλο 621 έφερε κινητήρες Armstrong Siddeley Mongoose (ισχύος 215 ίππων) ή Armstrong Siddeley Lynx IVC (ισχύος 245 ίππων). Στα αεροσκάφη παραγωγής ο κινητήρας περιβάλλονταν από ένα προστατευτικό δακτύλιο.


Η παραγωγή ξεκίνησε με πρώτη παραγγελία τρία αεροσκάφη για την Ιρλανδία και 30 για την ΡΑΦ, η οποία μετονόμασε το 621 σε Avro Tutor και ο τύπος υιοθετήθηκε ως το βασικό εκπαιδευτικό αεροσκάφος της.Συνολικά παραγγέλθηκαν από την Βρετανική αεροπορία 381 Tutor και 15 Avro 646 Sea Tutor. Παράλληλα, το Μοντέλο 621 πέτυχε σημαντικές εξαγωγικές παραγγελίες. Η παραγωγή του περιελάμβανε 462 αεροσκάφη, κατασκευασμένα από την Avro, 57 που κατασκευάστηκαν κατόπιν αδείας για την πολεμική αεροπορία της Νότιας Αφρικής, 40 που κατασκευάστηκαν στην Πολωνία (με την ονομασία PWS-18), 61 που κατασκευάστηκαν κατόπιν αδείας στην Ελλάδα από το Κρατικό Εργοστάσιο Αεροσκαφών και τρία που κατασκευάστηκαν κατόπιν αδείας από τα ναυπηγεία της Δανίας.


Εύκολο στο χειρισμό
Το αεροσκάφος έγινε γρήγορα γνωστό για τον εύκολο χειρισμό του και συχνά εμφανιζόταν στις Αεροπορικές εκδηλώσεις. Περισσότερα από 200 Avro Tutor και πέντε Sea Tutor παρέμειναν σε υπηρεσία με την Βρετανική αεροπορία και την αεροπορία του Βρετανικού Ναυτικού στο ξεκίνημα του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου.
Σήμερα το K3241/G-AHSA διατηρείται σε πτητική κατάσταση στην Συλλογή Σατλγουόρθ (Shuttleworth Collection)-(ΒΙΝΤΕΟ). Κατασκευασμένο το 1933, το K3241 υπηρέτησε στην Ακαδημία της RAF στο Κράνγουελ (Cranwell), μέχρι που μεταφέρθηκε στην Κεντρική Αεροπορική Ακαδημία (Central Flying School), το 1936.
Το αεροσκάφος χρησιμοποιήθηκε εκτός από την Βρετανία και την Ελλάδα,και από άλλες χώρες:Τσεχοσλοβακία,Δανία, Καναδάς, Ταϊβάν, Ιράκ, Ιρλανδία, Πολωνία (κατασκεύασε και αυτή 40) και Νότια Αφρική


Τεχνικά Χαρακτηριστικά:
Πλήρωμα
2
Μηχανές Armstrong Siddeley Lynx IVC των 215 ή 240 hp
Βάρος Απογείωση
£ 2.458
Κενό
£ 1.800
Διαστάσεις Εκπέτασμα
34 ft
Μήκος
26 ft 6 in
Ύψος
9 ft 7
Επιφάνεια πτερύγων
300 τ.μ
Επίδοση
Μέγιστη ταχύτητα
122 μίλια/ώρα
Οροφή
16200 ft

Δείτε το βίντεο




ΠΗΓΗ



Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017

Βίντεο: Πως να διαπιστώσετε αν ο υπολογιστής σας έχει... «χακαριστεί»;



Το να «κολλήσει» ιό ο ηλεκτρονικός υπολογιστής σας, σίγουρα είναι εκ των χειροτέρων ενδεχομένων κατά τη... διαδικτυακή σας ενασχόληση.

Δείτε το βίντεο:






pronews.gr

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΛΠΙΔΑ, Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΑΡΧΩΝ ΚΑΙ ΑΞΙΩΝ


Γράφει ο Ιωάννης Ασλανίδης

Τα κόμματα εξουσίας, και όχι μόνο αυτά, για να δώσουν βαρύτητα στις θέσεις των, επικαλούνται ως κίνητρα των προσπαθειών των την υπηρεσία των έναντι του Ελληνικού Λαού εκείνου που τους ψήφισε μόνο, χωρίς να σκεφθούν ότι, όταν η χώρα αντιμετωπίσει δύσκολες καταστάσεις, πρέπει να πρυτανεύει η συνισταμένη αίτηση ολόκληρου του Ελληνικού λαού και τίποτα άλλο.

Η Ελλάδα στο παρελθόν είχε εργοστάσια, στα οποία εργάζοντο χιλιάδες άνθρωποι, έκαμαν εξαγωγές ελληνικών προϊόντων ελληνικής κατασκευής, ακόμη και ηλεκτρικές συσκευές (Πίτσος, Izola κ.λπ.). Υπ’ όψιν και το ΝΑΤΟ ακόμη κάποτε έδιδε παραγγελίες πυρομαχικών στα Ελληνικά Πυριτιδοποιεία, πού είναι λοιπόν αυτά; Ποιοι λοιπόν τα διέλυσαν και έχασαν τις δουλειές των οι εργαζόμενοι; Δεν τους ξέρετε; Κοιταχτείτε μεταξύ σας, θα τους βρείτε. Όλα τα κόμματα λίγο ή πολύ συνέβαλλαν, στην μη πρόοδο της χώρας και την τελικά Καταστροφή αυτής. Διότι! από ό,τι ξέρουμε, μετά την μεταπολίτευση, η Ελλάδα δεν είχε εξωτερικό χρέος, γιατί και πώς έγινε αυτό το τεράστιο εξωτερικό χρέος; Πού πήγαν τα χρήματα αυτά; Πώς κατάντησε η χώρα μας να έχει πολλούς, πάρα πολλούς πάμπλουτους και από την άλλη πλευρά αυτή να είναι ένα πάμπτωχο και καταχρεωμένο κράτος, χάνοντας ακόμη την αξιοπιστία του και την επικυριαρχία του.

Φαίνεται η προσπάθεια και το πάθος ν’ ανέλθουν οι Πολιτικοί μας στην εξουσία ή να γίνουν Βουλευτές, και Βολευτές (ουκ ολίγοι) δεν άφηναν περιθώρια σ’ αυτούς για τέτοιες ευαισθησίες για να εκτιμήσουν με εθνική Ελληνική λογική την πραγματικότητα (υπάρχουν βέβαια φωτοφόρες εξαιρέσεις,.).

Ο Ελληνικός Λαός από αγανάκτηση, έφθασε στο σημείο να φέρει στην εξουσία ένα κόμμα που εκυμαίνετο στο 3% με ιδεοληψίες κόντρα στις από αιώνων αρχές και αξίες του Ελληνικού Λαού, με την ελπίδα μήπως και αλλάξει τίποτε στην επικρατούσα καταστροφική κομματική νοοτροπία. Δυστυχώς, όχι μόνο διαψεύσθηκε, αλλά απεδείχθη το κόμμα αυτό, πολύ χειρότερο και πολύ επικίνδυνο, χωρίς καμία ελπίδα πολιτικής αναβάθμισης της χώρας μας.

Σήμερα υπάρχουν πολύ αξιόλογοι και ικανοί Έλληνες πολίτες, με αίσθημα προσφοράς και με αρχές και αξίες, που θα μπορούσαν να προσφέρουν στον τόπο τους. Όμως! Δεν ασχολούνται με την πολιτική. Διότι! εάν μπουν σ’ αυτό Το σαθρό πολιτικό σύστημα ή θα πρέπει να προσαρμοστούν με αυτό, άλλως επειδή θα διαφωνήσουν με το κόμμα θα τους αποβάλλει αυτό ή θα φύγουν μόνοι των.

- Το Σαθρό αυτό πολιτικό σύστημα της χώρας μας έχει πλέον καταρρεύσει και δεν παράγει. Θα πρέπει ν’ αλλάξουν το γρηγορότερο, τρόπο σκέπτεσθαι οι πολιτικοί μας, προτού να είναι αργά για την χώρα μας. Θα πρέπει να αναβαθμισθεί το πνευματικό, ηγετικό, πατριωτικό και ουσιαστικών αρχών και αξιών πολιτικό επίπεδο, να υπάρχουν πρότυπα, που θα πρέπει να προβάλλονται πολιτικών, επιστημόνων και λοιπών εξουσιών προσωπικότητες, με τα οποία πρέπει η νεολαία μας να μεγαλώνει και να «διδάσκεται». Και! όχι με αγώνες αντιπαράθεσης με τα όργανα επιβολής των νόμων της Δημοκρατίας μας. Η Πατρίδα μας κύριοι κινδυνεύει να μην έχει πλέον μέλλον.

Έσπειραν τα κόμματα μηδενισμό και αμοραλισμό, χωρίς περίσκεψη, χωρίς λύπη, χωρίς ντροπή και τώρα δυστυχώς θερίζει τις συνέπειες ο μη προνομιούχος Ελληνικός λαός.

- Στον πολιτικό μας τοπίο, σε μία Δημοκρατική Χώρα καμία αντιπολίτευση της χώρας, ουδέποτε συνεχάρη δημοσίως την όποια Κυβέρνηση, έστω βρε αδελφέ για ένα θέμα, ακόμη και όταν αυτό ήταν πρόταση αντιπολίτευσης· ενώ βλέπουμε σε άλλη χώρα να βγαίνει ο πρόεδρος κόμματος που έχασε τις εκλογές· αφού συγχαίρει τον πολιτικά αντίπαλο και απευθυνόμενος στους ψηφοφόρους του λέει: «… από σήμερα Πρόεδρος της χώρας είναι ο τάδε, εμείς οφείλουμε να τον βοηθήσουμε στο έργο του». Έφτασε η ώρα, αυτή η νοοτροπία κάποτε να εφαρμοσθεί και στον τόπο μας που γέννησε την Δημοκρατία. Φθάνει πλέον ο διχασμός, αυτός μέχρι σήμερα μας αφάνιζε, μας κατάστρεψε και τώρα κινδυνεύουμε να μας τεμαχίσει την Χώρα, να μας διαλύσει, να διώξει τους Έλληνες από την πατρίδα των και να εγκαταστήσει σ’ αυτήν κάθε είδος αλλόφρονα, αλλόθρησκο, ανθέλληνα και εγκληματία.

- Τι να περιμένει πλέον, ο Σκεπτόμενος Έλληνας Πολίτης από μία τέτοια συνεχιζόμενη, δυστυχώς, πολιτική νοοτροπία, η οποία έχει φθάσει την Ιστορική αυτή χώρα, από πάσης πλευράς στο ναδίρ,Τίποτε. Μια χώρα με χαρισματικό πλούτο από τον θεό (Ήλιο, φως, θάλασσα, αέρα, υπέδαφος, νησιά, ακρογιαλιές, άξιους Έλληνες), δεν είναι κρίμα να την καταντήσουμε έτσι; Δεν νοιώθετε, αγαπητοί μου Έλληνες πολιτικοί, το μέγεθος της ευθύνης σας;

- Ο πολιτικός χώρος της Πατρίδος χρειάζεται νέους Πολιτικούς με αρχές και αξίες, με αγάπη και πάθος στην Δημιουργία, στα Εθνικά ιδεώδη, στην αγάπη προς την Πατρίδα και τον λαό μας. Επειδή η Ελπίδα πεθαίνει τελευταία ας ευχηθούμε με πίστη και Ελπίδα, στα δύσκολα αυτά χρόνια ιδεολογικής, κοινωνικής, πνευματικής και οικονομικής δοκιμασίας της χώρας μας, να έλθει κάποτε η γενιά εκείνη των καταξιωμένων Ελλήνων πολιτικών με Αρχές και Αξίες που θα απαλλάξει τους Έλληνες από την κατάρα της διχόνοιας, θα δογματίσει τα πολλά ΕΓΩ σε ΕΜΕΙΣ και θα κάμει το δένδρο της Πατρίδος μας να παραμείνει παντοτινά Αειθαλές και Ζείδωρο.

Ασλανίδης Ιωάννης
Αντγος ε.α.
Επίτιμος Δκτης της Σ.Σ.Ε.



koukfamily 

ΠΙΣΤΗ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΓΛΩΣΣΑ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ.... 19 ΤΡΙΣ !! ΚΙ ΟΛΑ ΤΑ ΔΙΩΚΟΥΝ ΚΙ ΟΛΑ ΤΑ ΞΕΠΟΥΛΑΝΕ ! ΚΙ ΟΤΑΝ ΞΥΠΝΗΣΑΜΕ ΗΜΑΣΤΑΝ ΗΔΗ ΔΟΥΛΟΙ !





Η χώρα με την μεγαλύτερη οικονομική κρίση, είναι η πλουσιότερη χώρα της Ευρώπης σε ορυκτό πλούτο και σύμφωνα με Γάλλους και Νορβηγούς ερευνητές η αξία του ορυκτού πλούτου της Ελλάδας πλησιάζει τα
10 τρις δολάρια..



Στην περιοχή μεταξύ του Καστελόριζου και της Νότιας Ρόδου βρίσκεται το δεύτερο μεγαλύτερο κοίτασμα πετρελαίου στον κόσμο Ελλάδα, μια ευλογημένη χώρα, που ελέγχει μια χερσαία και θαλάσσια έκταση, όση είναι η Γερμανία και η… Αυστρία μαζί (450.000 τετρ. χιλιόμετρα), αφού η επικράτειά μας, εκτείνεται από την Αδριατική Θάλασσα, ως τις ακτές του Λιβάνου (περιλαμβανομένης της Κύπρου μας) και από το Τριεθνές στον… Έβρο, ως ανοιχτά της Λιβύης!




Θέλεις 2 ώρες ταξίδι με το αεροπλάνο(!) για να μεταβεί κάποιος, από το πιο δυτικό (Κέρκυρα) στο πιο ανατολικό άκρο του Ελλαδικού χώρου (Λάρνακα). Σαν να πετάς δηλαδή, από τις Βρυξέλλες προς τη Μασσαλία!

Η «πτωχευμένη» σχεδόν πατρίδα μας, κατέχει μία μοναδική θέση παγκοσμίως!

Είμαστε ΔΕΥΤΕΡΟΙ στον κόσμο σε …

καταθέσεις στην Ελβετία!!!

Διαθέτουμε 2.400 υπερδεξαμενόπλοια και μεγάλα φορτηγά πλοία, είμαστε έτσι ΠΡΩΤΟΙ στον κόσμο στην εμπορική ναυτιλία, ενώ άλλα 1.500 τεράστια τάνκερς και φορτηγά, έχουν οι Κύπριοι πλοιοκτήτες, που είναι ΠΕΜΠΤΟΙ στον κόσμο.

Είμαστε ΠΡΩΤΟΙ στον κόσμο σε νικέλιο,

ΠΡΩΤΟΙ σε λευκόλιθο,

ΠΡΩΤΟΙ στον κόσμο σε υδρομαγνησίτη,

ΠΡΩΤΟΙ στον κόσμο σε περλίτη, (1.600.000 τόννοι),

ΔΕΥΤΕΡΟΙ παγκοσμίως σε μπετονίτη (1.500.000 τόνοι),

ΠΡΩΤΟΙ στην Ε.Ε. σε βωξίτη (2.174.000 τόνοι),

ΠΡΩΤΟΙ και σε χρωμίτη,

ΠΡΩΤΟΙ και σε ψευδάργυρο,

ΠΡΩΤΟΙ και σε αλουμίνα !!!!!!

Έχουμε την 2η καλύτερη Πολεμική Αεροπορία στο ΝΑΤΟ (μετά τις ΗΠΑ, ενώ οι Τούρκοι είναι προτελευταίοι!), ενώ διαθέτουμε και το 2ο καλύτερο Πολεμικό Ναυτικό στο ΝΑΤΟ, με την Τουρκία να είναι 11η…

Έχουμε νοτίως της Κρήτης, 175 δισεκατομμύρια βαρέλια πετρέλαιο, το 3ο μεγαλύτερο κοίτασμα παγκοσμίως!!!

Ο χρυσός που υπάρχει στην Θράκη μας, κατά μέτριους υπολογισμούς, αξίζει 38 δις ευρώ!!! Διαθέτουμε εκεί, στην Μακεδονία και την Θράκη, τα 3 μεγαλύτερα κοιτάσματα χρυσού της Ευρώπης.

Όσο για την αποτίμηση των κοιτασμάτων;

Η αξία του πετρελαίου και του αερίου μας, σύμφωνα με την εκτίμηση του Γεωλογικού Ινστιτούτου των ΗΠΑ πλησιάζει τα 7,5 τρις δολάρια!!!!



Αυτά και πολλά άλλα δείχνουν την μεγάλη σύγχρονη ελληνική τραγωδία σε ένα λαό που θα έπρπε να ζει με επίπεδα Ελβετίας και σήμερα ψάχνει στα σκουπίδια για να επιβιώσει!



Αλήθεια ποιοι φταίνε ;;;



Πηγή ΙΓΜΕ

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος





filopoli-webmagazine

«Τ΄αγγειά γινήκαν θυμιατά και τα σκατά λιβάνι οι γύφτοι γίναν δήμαρχοι κι οι κλέφτες καπετάνιοι»


Δημήτρης Νατσιός:
"Φωνάζω ελληνικά κι ούτε που μ’ αποκρίνεται κανείς"

«Τ΄αγγειά γινήκαν θυμιατά
και τα σκατά λιβάνι
οι γύφτοι γίναν δήμαρχοι
κι οι κλέφτες καπετάνιοι»
Γ. Σουρής

Γυρίζεις σαν άνθρωπος το μεσημέρι, το βράδυ στο σπίτι σου.
Λαχταράς την γαλήνη, την θαλπωρή, την

ανάπαυση του ιδιωτικού σου κάστρου.
Καταπώς συνηθίζεται, μαζί με τους οικείους, σε «υποδέχεται» το ανύστακτο και ακάματο τηλεοπτικό μάτι.
Συν γυναιξί και τέκνοις στυλώνεις, ασυναίσθητα, το βλέμμα σου στο μεσημεριανό - βραδινό πρόγραμμα των καναλιών.




(Οι δημοσκοπικές έρευνες κατατάσσουν την μεσημεριανή ζώνη, σ’ αυτήν με τις υψηλότερες θεαματικότητες).

Την ώρα, λοιπόν, της ευλογημένης οικογενειακής σύναξης, επιλέγουν οι κερδέμποροι του θεάματος για να προβληθεί ό,τι ευτελές και βορβορώδες κυκλοφορεί στην ελληνική τηλεόραση.
Όλα σχεδόν τα ιδιωτικά κανάλια, μιμούμενα φτηνιάρικες, κουτσομπολίστικες «αμερικανιές» (εκπομπές), ανέλαβαν εργολαβικά να παιδαγωγήσουν την ελληνική οικογένεια στην χυδαιότητα και την προστυχιά.

Το σκηνικό ίδιο και απαράλλαχτο παντού.

Μία παρουσιάστρια-εμπόρευμα γυναικείο, οπισθοτεταμένο και ημίγυμνο, για να θωπεύει τις καταχωνιασμένες φαντασιώσεις των απανταχού στερημένων, πλαισιωμένη από ένα παρδαλό ανθρώπινο συνονθύλευμα. Το συνονθύλευμα αυτό, υπακούοντας στην λογική των ποσοστώσεων, αντιπροσωπεύει όλη την ελληνική κοινωνία.

Απαραιτήτως δύο ή τρεις θηλύγλωσσοι, που διαφημίζουν κορδωμένοι το «κουσούρι» τους.

Καναδυό φτιασιδωμένα και ψιμυθιωμένα γραϊδια, κάτι σαν «ανακομιδή λειψάνων» της πάλαι ποτέ καλής ελληνικής τηλεόρασης.

Νεαρές με μισοανασηκωμένες μικροφούστες, που ονειρεύονται χρυσή, γρήγορη καριέρα –όνειρο ζωής- ελεύθερες από αναστολές και λοιπές... μικροαστικές αρετές.

Και ένα-δύο ξεθυμασμένα,παλιμπαιδίζοντα γερόντια, τύπου Κωστόπουλου, που υποδύονται, αξιογέλαστα ή αξιοδάκρυτα, τους μοσχόμαγκες.

Όλο αυτό το τιποτολόγο κράμα, χωρίς πολλή προσπάθεια, διασκεδάζει την ελληνική οικογένεια, χρησιμοποιώντας, ως πρώτη ύλη, λάσπη και σπέρμα ανακατωμένα, καλλιεργώντας στον κοινωνικό βίο τον κυρακατινισμό . Χαρακτηριστικό του αγοραίου ήθους και του παρδαλογενούς ύφους είναι ο τίτλος των σκουπιδο-εκπομπών. (Παρελαύνουν οι Ζήνες, οι Τατιάνες, οι... labires,oι menioi ).

Κατανοείς αμέσως ότι το όλο εγχείρημα, εκείνο που προπαγανδίζει συστηματικά, είναι το πνεύμα μιας καθημερινότητα, συνοψιζόμενης σε ευχάριστες «μαλακιούλες», κατά την αποκαλυπτική διατύπωση ενός βαθυστόχαστου «σχολιαστή». Οι τηλεοπτικές αυτές εκπομπές-εκκενώσεις (για να δικαιολογηθεί και το τετράστιχο του Σουρή στον πρόλογο του άρθρου) μετατρέπουν τον κόσμο σε κλειδαρότρυπα. Κλειδαρότρυπα κοσμικού παρουσιολογίου, κακεντρεχών υπονοουμένων, εκχαυνωτικού χαβαλέ για την μόδα, τον πλούτο, την καλλιτεχνία, όλα καρυκευμένα με σεξοπικάντικα αρτύματα και τετριμμένες φαντασιώσεις για όλα τα γούστα.

Οι συνέπειες όλης αυτής της αισχρότητας είναι καταστρεπτικές. Εθίζονται βαθμιαία μικροί και μεγάλοι στην μικροπρέπεια, την κατάκριση, και το κουτσομπολιό, κατηχούνται στον καταναλωτισμό και την απληστία. Εγκληματικές, κυριολεκτικά, είναι οι συνέπειες για τα παιδιά (κι αυτό λόγω της απουσίας ή της ανοχής των γονέων).

Μια όμως παραπομπή στο «αρχαίο πνεύμα» κρίνεται απαραίτητη. Ο Πλάτωνας στην «Πολιτεία» του κατέκρινε ποιητές και πεζογράφους που εκθείαζαν την βία, την παραλυσία, την ανηθικότητα. Τους καταδικάζει ως διδασκάλους της νεότητας, γιατί παρουσιάζουν στα έργα τους ανθρώπους άδικους και όμως ευτυχισμένους, και αντίθετα χρηστοήθεις αλλά δυστυχείς που ισχυρίζονται πως η αδικία ωφελεί, όταν δεν αποκαλύπτεται («...ότι εισίν άδικοι μεν ευδαίμονες πολλοί, δίκαιοι δε άθλιοι και ως λυσιτελές το αδικείν, εάν λανθάνη». 392 β). Βάζει στο στόμα του Σωκράτη να λέει στον Αδείμαντο πως όταν οι νέοι ακούνε –σήμερα βλέπουν- αφηγήσεις για ελεεινή συμπεριφορά θεών και ηρώων –τα σημερινά τηλεοπτικά νούμερα- και δεν αγανακτούν «θα καταντήσουν να μην θεωρούν ανάξιο να διαπράττουν τα ίδια και εκείνοι, που στο κάτω-κάτω είναι άνθρωποι».

Κι αν αυτό δεν είναι εμφανές, ο άμεσος επηρεασμός από την τηλεοπτική αθλιότητα καταφαίνεται στην γλώσσα. («Πού έμαθε να βρίζει;» ρωτούν πολλές φορές εμβρόντητοι οι γονείς). Η γλώσσα της τηλεόρασης είναι ανάπηρη, ανεξέλεγκτη, κακοποιημένη και πολλές φορές υβρεοβωμολοχική.

Και αυτή η γλώσσα περνάει στα παιδιά.

Στην πιο ευαίσθητη περίοδο της γλωσσικής του εκπαίδευσης το ανυπεράσπιστο και απομονωμένο μπροστά στην τηλεόραση παιδί, «διδάσκεται» κατακρεουργημένο τον ελληνικό λόγο.
Έχει ειπωθεί πολύ εύστοχα πως για το παιδί σήμερα η τηλεόραση έχει γίνει τρίτος γονέας και μητρική του γλώσσα δεν είναι πια η γλώσσα της μητέρας αλλά της τηλεόρασης.
Μία γλώσσα φτωχή και φτηνή σε λέξεις αλλά πλούσια και ελκυστική σε εικόνες. Ίσως αυτά φαίνονται κάπως χιμαιρικά.
Ίσως.
Όσοι όμως είμαστε μέσα στην τάξη μιλούμε «εκ πείρας». Και αυτή η «ιδίοις όμμασι» πείρα είναι αποκαρδιωτική.

(Τούτη την εποχή, που κάθε βράδυ τα μυαλά των Ελλήνων «παιδαγωγούνται»-αλέθονται στην "πατάω επί πτωμάτων", αγωγή του «Survivor», με αυτό το κρανιοκενές κοπάδι των γυμνοσάλιαγκων «παικτών» και απολαμβάνουν την κνίσσα της απύθμενης ανοησίας, τα παιδιά στο σχολείο -«ον μιμητικότατο» κατά τον Αριστοτέλη, το παιδί- στους αύλειους χώρους χωρίζονται σε μαχητές και διάσημους και διαγωνίζονται με έπαθλο το κολατσιό τους.
Ποιος φταίει; Από γενιά σε γενιά κληροδοτείται η παρακμή και η αποσύνθεση της πάλαι ποτέ ελληνικής κοινωνίας).

Και γιά επανέλθουμε στην γλώσσα.

«Ο άνθρωπος», λέει ο Μπρεχτ, «για να νιώσει άνθρωπος πρέπει να τον φωνάξεις». Να τον πεις άνθρωπο.

«Το παιδί αν δεν ακούσει να μιλάνε για αγάπη, δεν θα νιώσει αγάπη. Αν δεν ακούσει να του μιλάνε γιά αξίες, δεν θα αισθανθεί την ανάγκη να αγωνιστεί γιa αξίες. Κι έτσι ποτέ δεν θα γίνει παιδί με αξία». (Σ. Καργάκος, «Αλεξία», σελ. 142).

«Μία-μία σβήνουν από την γλώσσα μας λέξεις μεγάλες, όπως η τιμή, η αξιοπρέπεια, η αγνότητα, η αρετή, η φιλία και δεν αισθανόμαστε πως το να λείπουνε από το στόμα μας οι τέτοιες λέξεις, σημαίνει πως σβήσανε από μέσα μας οι ευγενέστερες φλέβες του ανθρώπινου μεγαλείου» γράφει ο Κόντογλου στην «Βασάντα».

(Έχω γράψει και το ξαναγράφω πώς ποτέ δεν άκουσα μαθητή μέσα στην τάξη να μεταφέρει εξωσχολικές εμπειρίες ή γνώσεις, χωρίς να αρχίζει τον λόγο του με την εξής στερεότυπη πια φράση «κύριε, είδα στην τηλεόραση»).

Θα κλείσω με μια παρατήρηση. Θα θυμούνται οι παλαιότεροι αναγνώστες πώς στα παλιά αναγνωστικά κυριαρχούσε το κείμενο και η εικόνα ήταν δευτερεύουσας σημασίας.
Στα νέα αναγνωστικά, επικρατεί η εικόνα και υποσκελίζεται το κείμενο, ο λόγος.

Αυτή η αλλαγή δεν έγινε τυχαία.

Η σημερινή γενιά της εικόνας, της τηλεόρασης, δυσανασχετεί με τον γραπτό λόγο, γιατί αυτός απαιτεί σκέψη και μόχθο για κατανόηση.
Η εικόνα είναι εύκολη, αλλά «τρώει», ακρωτηριάζει τον λόγο.
Ίσως στο μέλλον αντικατασταθεί ο δάσκαλος, από μία τεράστια οθόνη στην θέση του πίνακα, όπου θα «παίζεται» το μάθημα. («Φωνάζω ελληνικά κι ούτε που μ’ αποκρίνεται κανείς», κραυγάζει προφητικά ο Ελύτης).

Ανδρώνεται μια γενιά, που βλέπει το... Survivor, αλλά δεν θα ξέρει πώς να επιβιώνει.



Του Δημήτρη Νατσιού/ δάσκαλος-Κιλκίς

Η κρυφή ζωή των δέντρων: Τι αισθάνονται και πώς επικοινωνούν




“Ένα δέντρο μπορεί να είναι μόνο τόσο δυνατό όσο το δάσος που το περιβάλλει.”
Τα δέντρα κυριαρχούν στον κόσμο ως οι παλαιότεροι ζωντανοί οργανισμοί. Από την αυγή του είδους μας, υπήρξαν οι σιωπηλοί σύντροφοί μας, διεισδύουν στις ιστορίες μας και ποτέ δεν παύουν να εμπνέουν φανταστικές κοσμογονίες. Ο Hermann Hesse τα αποκάλεσε “οι πιο διεισδυτικοί δάσκαλοι.” Ένα ξεχασμένος Άγγλος κηπουρός του 17ου αιώνα έγραψε πως “μιλούν στο μυαλό, μας λένε πολλά και μας διδάσκουν μαθήματα.”
Αλλά τα δέντρα μπορεί να είναι η μεγαλύτερη πηγή γνώσης, ακριβώς επειδή ο πλούτος του τι λένε είναι κάτι περισσότερο από μεταφορικός – μιλούν μια εξελιγμένη σιωπηλή γλώσσα, επικοινωνούν σύνθετες πληροφορίες μέσω οσμών, γεύσεων και ηλεκτρικών ερεθισμάτων. Αυτόν τον συναρπαστικό μυστικό κόσμο διερευνά ο Γερμανός δασολόγος Peter Wohlleben στο βιβλίο του The Hidden Life of Trees: What They Feel, How They Communicate.
Ο Wohlleben εξιστορεί την δική του εμπειρία στη διαχείριση ενός δάσους, στα βουνά Eifel της Γερμανίας. Μας λέει τι έχει διδαχτεί από την εκπληκτική γλώσσα των δέντρων και τι πρωτοπόροι ερευνητές επιστήμονες σε όλο τον κόσμο αποκαλύπτουν: “τον ρόλο που τα δάση διαδραματίζουν στο να κάνουμε τον κόσμο μας, έναν κόσμο που να θέλουμε να ζήσουμε.” Μόλις τώρα η επιστήμη αρχίζει να κατανοεί μη ανθρώπινες συνειδήσεις και αυτό που προκύπτει από την αποκαλυπτική έρευνα του Wohlleben, είναι μια πρόσκληση για να δούμε με νέα ματιά αυτό που αιώνες τώρα παίρνουμε ως δεδομένο και να ενδιαφερθούμε περισσότερο γι΄ αυτά τα αξιόλογα πλάσματα που κάνουν τη ζωή σε αυτόν τον πλανήτη που ονομάζουμε σπίτι, όχι μόνο απείρως πιο ευχάριστη, αλλά και εφικτή.
Αλλά και του Wohlleben η καριέρα ξεκίνησε στο αντίθετο άκρο του φάσματος. Ως δασολόγος, επιφορτισμένος με την βελτιστοποίηση της παραγωγής του δάσους για την βιομηχανία ξυλείας, ομολογεί ότι “ήξερε τόσα για την κρυφή ζωή των δέντρων όσα γνωρίζει ένας κρεοπώλης για την συναισθηματική ζωή των ζώων.” Ο ίδιος βίωσε την εμπειρία του τι συμβαίνει κάθε φορά που μετατρέπουμε κάτι ζωντανό, είτε πρόκειται για ένα έμβιο ον ή ένα έργο τέχνης, σε εμπόρευμα.
Στη συνέχεια, μετά από περίπου είκοσι χρόνια, όλα άλλαξαν όταν άρχισε να οργανώνει εκπαιδευτικές ημερίδες επιβίωσης για τουρίστες στο δάσος. Καθώς οι τουρίστες θαύμαζαν τα μεγαλοπρεπή δέντρα, το μαγεμένο με περιέργεια βλέμμα τους, αναζωπύρωσε την δικιά του περιέργεια και η αγάπη που έτρεφε για την φύση στην παιδική του ηλικία, ξαναζωντάνεψε. Περίπου την ίδια εποχή, επιστήμονες άρχισαν την διεξαγωγή έρευνας στο δάσος που εργαζόταν. Από τότε, όλες οι μέρες χρωματίστηκαν με δέος και με την συγκίνηση της ανακάλυψης – δεν ήταν πλέον σε θέση να δει τα δέντρα ως προϊόν, τα έβλεπε ως ανεκτίμητα, ζωντανά θαύματα.
Απόσπασμα από το βιβλίο:

Η ζωή μου ως δασολόγος έγινε συναρπαστική και πάλι. Κάθε μέρα στο δάσος περιμένω μια ανακάλυψη. Αυτό με οδήγησε σε ασυνήθιστους τρόπους διαχείρισης του δάσους. Όταν ξέρεις ότι τα δέντρα βιώνουν πόνο, έχουν μνήμη και οι γονείς δέντρα ζουν μαζί με τα παιδιά τους, τότε δεν μπορείς πλέον απλά να τα τεμαχίσεις και να διαταράξεις την ζωή τους με μεγάλα μηχανήματα.”

Η αποκάλυψη ήρθε σε αυτόν, σε μία από τις τακτικές βόλτες του στο αποθεματικό των παλαιών δέντρων οξιάς στο δάσος. Περνώντας από ένα σωρό παράξενων ποωδών πετρών που είχε δει πολλές φορές στο παρελθόν, ξαφνικά “χτυπήθηκε” από μια νέα συνειδητοποίηση. Όταν έσκυψε να τις εξετάσει, έκανε μια εκπληκτική ανακάλυψη:
Απόσπασμα από το βιβλίο:

Οι πέτρες είχαν ασυνήθιστο σχήμα: ήταν ελαφρά στρογγυλεμένες με κοίλες περιοχές. Προσεκτικά, σήκωσα τα βρύα που ήταν πάνω σε μια πέτρα. Αυτό που βρήκα από κάτω ήταν φλοιός δέντρων. Δηλαδή, αυτές δεν ήταν πέτρες, αλλά παλιό ξύλο. Έμεινα έκπληκτος με το πόσο σκληρή ήταν η “πέτρα”, επειδή συνήθως το ξύλο οξιάς χρειάζεται μόνο λίγα χρόνια για να αποσυντεθεί όταν βρίσκεται σε υγρό έδαφος. Αλλά αυτό που με εξέπληξε περισσότερο ήταν ότι δεν μπορούσα να σηκώσω το ξύλο. Προφανώς συνδεόταν με το έδαφος. Έβγαλα τον σουγιά μου και προσεκτικά έξυσα λίγο από τον φλοιό έως ότου έφτασα σε ένα πρασινωπό στρώμα. Πράσινο; Αυτό το χρώμα βρίσκεται μόνο σε χλωροφύλλη, η οποία καθιστά τα νέα φύλλα πράσινα. Αποθεματικά της χλωροφύλλης αποθηκεύονται επίσης στους κορμούς των ζωντανών δέντρων. Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει μόνο ένα πράγμα: αυτό το κομμάτι ξύλου ήταν ακόμα ζωντανό! Ξαφνικά παρατήρησα ότι οι υπόλοιπες “πέτρες” σχημάτιζαν ένα ξεχωριστό μοτίβο: σαν να ήταν ταξινομημένες σε έναν κύκλο με διάμετρο περίπου 3 μέτρα. Κατάλαβα ότι είχα σκοντάψει επάνω στα ροζιασμένα ερείπια ενός τεράστιου αρχαίου κούτσουρου. Το μόνο που είχε απομείνει ήταν τα απομεινάρια του εξωτερικού κορμού. Το εσωτερικό ήταν εντελώς σάπιο εδώ και πολύ καιρό – μια σαφής ένδειξη ότι το δέντρο πρέπει να είχε κοπεί τουλάχιστον τετρακόσια ή πεντακόσια χρόνια πριν.

Πώς μπορεί ένα δέντρο που έχει κοπεί αιώνες πριν, να είναι ακόμα ζωντανό; Χωρίς φύλλα, ένα δέντρο δεν είναι σε θέση να εκτελέσει φωτοσύνθεση, η οποία μετατρέπει το ηλιακό φως σε τροφή. Το αρχαίο δέντρο σαφώς λαμβάνει θρεπτικά συστατικά με κάποιον άλλον τρόπο – για εκατοντάδες χρόνια.
Το μυστήριο αυτό έθεσε τα συναρπαστικά σύνορα της επιστημονικής έρευνας, η οποία τελικά θα αποκάλυπτε ότι αυτό το δέντρο δεν ήταν το μοναδικό στην υποβοήθηση της διαβίωσης του. Οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι γειτονικά δέντρα αλληλοβοηθιούνται μέσω του ριζικού τους συστήματος – είτε άμεσα, με την διαπλοκή των ριζών, είτε έμμεσα, με την ανάπτυξη δικτύου μυκήτων γύρω από τις ρίζες, που χρησιμεύουν ως ένα είδος επεκταμένου νευρικού συστήματος που συνδέει διαφορετικά δέντρα. Αν αυτό δεν είναι αρκετό αξιόλογο, αυτά τα δενδρόβια “ταμεία αλληλασφάλισης” γίνονται ακόμα πιο περίπλοκα – τα δέντρα είναι σε θέση να διακρίνουν τις δικές τους ρίζες από εκείνες των άλλων ειδών ή ακόμη και των δικών τους συγγενών.
Ο Wohlleben συλλογίζεται ότι αυτή η εκπληκτική κοινωνικότητα των δέντρων, αφθονεί με σοφία για το τι κάνει ισχυρές τις ανθρώπινες κοινότητες και κοινωνίες:

Γιατί τα δέντρα είναι τόσο κοινωνικά όντα; Γιατί μοιράζονται τροφή με τα δικά τους είδη και μερικές φορές θρέφουν και τους ανταγωνιστές τους; Οι λόγοι είναι οι ίδιοι όπως και για τις ανθρώπινες κοινότητες: υπάρχουν πλεονεκτήματα στην συνεργασία. Ένα δέντρο δεν είναι δάσος. Από μόνο του, ένα δέντρο δεν μπορεί να δημιουργήσει ένα σταθερό, τοπικό κλίμα. Είναι στο έλεος του ανέμου και του καιρού. Πολλά δέντρα μαζί δημιουργούν ένα οικοσύστημα που ισορροπεί την υπερβολική ζέστη ή το κρύο, αποθηκεύει μεγάλη ποσότητα νερού και δημιουργεί υγρασία. Και σε αυτό το προστατευμένο περιβάλλον, τα δέντρα μπορούν να ζήσουν και να ευημερούν για πολλά χρόνια. Αν κάθε δέντρο ζούσε μόνο για τον εαυτό του, τότε αρκετά από αυτά δεν θα κατάφερναν ποτέ να γεράσουν. 

Κάθε δέντρο, ως εκ τούτου, είναι πολύτιμο για την κοινότητα και αξίζει να υπάρχει για όσο το δυνατόν περισσότερο. Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ακόμη και άρρωστα δέντρα υποστηρίζονται και τρέφονται μέχρι να ανακάμψουν.
Κάποιος δεν μπορεί παρά να αναρωτηθεί γιατί τα δέντρα είναι τόσο καλύτερα εξοπλισμένα σε αυτή την αμοιβαία φροντίδα από ό, τι είμαστε εμείς οι άνθρωποι. Μήπως λόγω των διαφορετικών χρονικών κλιμάκων τις οποίες βιώνουμε; Μήπως η αδυναμία μας να δούμε αυτήν την γενικότερη εικόνα της κοινής επιβίωσης σε ανθρώπινες κοινότητες, είναι λειτουργία της βιολογικής μας μυωπίας; Είναι οι οργανισμοί που ζουν σε διαφορετικές χρονικές κλίμακες σε καλύτερη θέση να ενεργούν σύμφωνα με το μεγαλειώδες σχέδιο των πραγμάτων σε ένα σύμπαν που είναι βαθιά διασυνδεδεμένο;
Απόσπασμα από το βιβλίο:

Κάθε δέντρο είναι ένα μέλος αυτής της κοινότητας, αλλά υπάρχουν διαφορετικά επίπεδα στην ιδιότητα του μέλους. Για παράδειγμα, οι περισσότεροι κορμοί σαπίζουν και εξαφανίζονται μέσα σε ένα διάστημα εκατό ετών (το οποίο δεν είναι πολύ μεγάλο για ένα δέντρο). Μόνο μερικά δέντρα διατηρούνται ζωντανά στο πέρασμα των αιώνων. Ποια είναι η διαφορά τους; Μήπως οι κοινωνίες των δέντρων έχουν κι αυτές πολίτες δεύτερης κατηγορίας όπως ακριβώς οι ανθρώπινες κοινωνίες; Φαίνεται το κάνουν, αν και η ιδέα της “κατηγορίας” δεν ταιριάζει πολύ καλά στα δέντρα. Είναι μάλλον ο βαθμός σύνδεσης – ή ίσως ακόμη και η αγάπη – που αποφασίζει πόση βοήθεια θα πάρει ένα δέντρο από τα άλλα.
Αυτές οι σχέσεις, επισημαίνει ο Wohlleben, κωδικοποιούνται στο δάσος και είναι ορατές σε όποιον απλά τις αναζητήσει:
 


Το μέσο δέντρο μεγαλώνει τα κλαδιά του μέχρι να συναντήσει τις άκρες των κλαδιών ενός γειτονικού δέντρου του ίδιου ύψους. Δεν απλώνεται περαιτέρω, γιατί το γειτονικό δέντρο παίρνει ήδη το καλύτερο φως και αέρα. Ωστόσο, ενισχύει σε μεγάλο βαθμό τα κλαδιά που έχουν επεκταθεί, ώστε να δίνετε η εντύπωση ανταγωνισμού. Αλλά σαν ένα ζευγάρι πραγματικών φίλων, προσέχουν να μην αυξήσουν υπερβολικά το πάχος των κλαδιών που εκτείνονται προς την κατεύθυνση του άλλου δέντρου. Τα δέντρα δεν θέλουν να πάρουν τίποτα το ένα από το άλλο και έτσι αναπτύσσουν ανθεκτικά κλαδιά μόνο στα εξωτερικά άκρα τους, δηλαδή, μόνο προς την κατεύθυνση των «μη-φίλων.” Τέτοιοι φίλοι είναι συχνά τόσο στενά συνδεδεμένοι στις ρίζες τους που μερικές φορές πεθαίνουν μαζί.
Αλλά τα δέντρα δεν αλληλεπιδρούν μεταξύ τους απομονωμένα από το υπόλοιπο οικοσύστημα. Η ουσία της επικοινωνίας τους, στην πραγματικότητα, είναι προς όλα τα είδη. Ο Wohlleben περιγράφει ένα ιδιαίτερα αξιόλογο σύστημα οσφρητικής προειδοποίησης:

Πριν από τέσσερις δεκαετίες, οι επιστήμονες παρατήρησαν κάτι πολύ περίεργο στην αφρικανική σαβάνα. Οι καμηλοπαρδάλεις τρέφονταν με αγκάθια ακακιών και αυτό δεν άρεσε καθόλου στις ακακίες. Πήρε στις ακακίες λίγα λεπτά για να ξεκινήσουν την άντληση τοξικών ουσιών στα φύλλα τους με αποτέλεσμα να απαλλαγούν από τα μεγάλα φυτοφάγα ζώα. Οι καμηλοπαρδάλεις πήραν το μήνυμα και προχώρησαν σε άλλα δέντρα στην περιοχή. Αλλά πήγαν σε κοντινά δέντρα; Όχι, περπάτησαν αρκετά μέτρα και άρχισαν πάλι να τρώνε όταν βρισκόντουσαν εκατό μέτρα μακριά.

Ο λόγος για αυτήν την συμπεριφορά είναι εκπληκτικός. Τα δέντρα ακακίας που φάγανε οι καμηλοπαρδάλεις, ανέδιδαν ένα προειδοποιητικό αέριο (συγκεκριμένα αιθυλένιο), που σηματοδότησε σε γειτονικά δέντρα του ίδιου είδους τον κίνδυνο. Αμέσως, όλα τα γειτονικά δέντρα άρχισαν επίσης να αντλούν τοξίνες. Οι καμηλοπαρδάλεις, σοφά, κατευθύνθηκαν πιο μακριά σε ένα μέρος της σαβάνας, όπου θα μπορούσαν να βρουν δέντρα που αγνοούν τι συνέβαινε.
Επειδή τα δέντρα λειτουργούν σε χρονικές κλίμακες δραματικά πιο εκτεταμένες από την δική μας, λειτουργούν πολύ πιο αργά από ό, τι εμείς – οι ηλεκτρικοί παλμοί τους σέρνονται με την ταχύτητα του ενός τρίτου της ίντσας ανά δευτερόλεπτο. Ο Wohlleben γράφει:

Τα δέντρα νιώθουν αμέσως πόνο όταν κάποιο πλάσμα τσιμπάει τον κορμό ή τα φύλλα τους. Όταν μια κάμπια δαγκώνει ένα φύλλο, ο ιστός γύρω από την περιοχή του δαγκώματος αλλάζει. Επιπλέον, ο ιστός των φύλλων στέλνει ηλεκτρικά σήματα, ακριβώς όπως κάνει ο ανθρώπινος ιστός όταν τραυματιστεί. Ωστόσο, το σήμα δεν μεταδίδεται σε χιλιοστά του δευτερολέπτου, όπως τα ανθρώπινα σήματα. Αντ ‘αυτού, το σήμα του φυτού ταξιδεύει στην αργή ταχύτητα του ενός τρίτου της ίντσας ανά λεπτό. Κατά συνέπεια, χρειάζεται περίπου μια ώρα ώστε αμυντικές ουσίες να φτάσουν στα φύλλα και να χαλάσουν το γεύμα της κάμπιας. Τα δέντρα ζουν τη ζωή τους στην αργή λωρίδα κυκλοφορίας, ακόμα και όταν είναι σε κίνδυνο. Αλλά αυτός ο αργός ρυθμός δεν σημαίνει ότι ένα δέντρο δεν γνωρίζει τι συμβαίνει σε διάφορα μέρη της δομής του. Αν οι ρίζες βρίσκονται σε δύσκολη θέση, αυτή η πληροφορία μεταδίδεται σε όλο το δέντρο, το οποίο μπορεί να προκαλέσει τα φύλλα να απελευθερώσουν αρωματικές, χημικές ενώσεις. Και όχι οποιεσδήποτε ενώσεις, αλλά ενώσεις που είναι ειδικά σχεδιασμένες για τον συγκεκριμένο κίνδυνο.
Ο Wohlleben απεικονίζει την κεντρικότητα των δέντρων στο οικοσύστημα της Γης με μια ιστορία από το Εθνικό Πάρκο Yellowstone, που δείχνει «πώς η εκτίμησή μας για τα δέντρα επηρεάζει τον τρόπο που αλληλεπιδρούμε με τον κόσμο γύρω μας»:
 


Όλα ξεκινούν από τους λύκους. Οι λύκοι εξαφανίστηκαν από το Yellowstone, το πρώτο εθνικό πάρκο στον κόσμο, τη δεκαετία του 1920. Όταν έφυγαν, το σύνολο του οικοσυστήματος άλλαξε. Τα κοπάδια ελαφιών αύξησαν τον αριθμό τους και άρχισαν να τρώνε τις λεύκες και τις ιτιές που βρίσκονταν κοντά σε ρέματα. Η βλάστηση μειώθηκε και τα ζώα που εξαρτιούνταν από τα δέντρα έφυγαν. Οι λύκοι ήταν απόντες για εβδομήντα χρόνια. Όταν επέστρεψαν, οι ανέμελες ημέρες των ελαφιών τελείωσαν. Καθώς οι αγέλες των λύκων διατηρούσαν τα κοπάδια των ελαφιών σε κίνηση, τα δέντρα αναγεννήθηκαν. Οι ρίζες των δέντρων σταθεροποίησαν και πάλι τα ρέματα και επιβράδυναν την ροή του νερού. Έτσι δημιουργήθηκε χώρος για τα ζώα, όπως οι κάστορες, να επιστρέψουν. Αυτοί οι εργατικοί οικοδόμοι θα μπορούσαν τώρα να βρουν τα υλικά που χρειάζονταν για να κατασκευάσουν οικίσκους και να αυξήσουν τις οικογένειές τους. Όλα τα ζώα που εξαρτιούνταν από τα παρόχθια λιβάδια ήρθαν και πάλι πίσω. Οι λύκοι αποδείχθηκε ότι ήταν καλύτεροι διαχειριστές της γης από τους ανθρώπους, δημιουργώντας συνθήκες που επέτρεψαν στα δέντρα να μεγαλώνουν και να ασκούν την επιρροή τους στο τοπίο.


Αυτή η διασύνδεση δεν περιορίζεται στα περιφερειακά οικοσυστήματα. Ο Wohlleben παραθέτει το έργο του περιβαλλοντολόγου Katsuhiko Matsunaga, ο οποίος ανακάλυψε ότι τα δέντρα που πέφτουν σε ένα ποτάμι μπορούν να αλλάξουν την οξύτητα του νερού και έτσι να τονωθεί η ανάπτυξη του πλαγκτόν – του στοιχειακού και πιο σημαντικού δομικού στοιχείου του συνόλου της τροφικής αλυσίδας, από το οποίο εξαρτάται και η δική μας ζωή.
Στο υπόλοιπο του The Hidden Life of Trees, ο Wohlleben διερευνά τέτοιες συναρπαστικές πτυχές της δενδρόβιας επικοινωνίας, όπως το πώς τα δέντρα μεταδίδουν σοφία στην επόμενη γενιά μέσα από τους σπόρους τους, τι τα κάνει να ζουν τόσο πολύ καιρό, και πώς τα δάση χειρίζονται τους μετανάστες. 

Brain Pickings
Μετάφραση
Επιστήμη του Πνεύματος

ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΗΜΑΝΣΗ ΓΙΑ ΤΑ POS ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΒΑΛΟΥΝ ΣΤΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥΣ ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ...




Πες τα IMAGINOS... να μην τα λέμε μόνο λίγοι εναπομείναντες πατριώτες bloggers...
Πες στα, γιατί μας τελειώνουν... κι όλο θα λιγοστεύουμε...


Καλλιόπη Σουφλή


ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΗΜΑΝΣΗ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΝΑ ΒΑΛΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ ΣΤΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥΣ ΕΑΝ ΤΟΥΣ ΕΙΧΕ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ ΑΚΟΜΑ ΛΙΓΟ ΑΙΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΝΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΣΤΙΣ ΦΛΕΒΕΣ ΤΟΥΣ..



ΜΑΣ ΕΦΕΡΑΝ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΑ CAPITAL CONTROL ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΜΕ ΕΚΒΙΑΣΜΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΧΡΗΜΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΠΟΛΥΤΟ ΕΛΕΓΧΟ ΤΗΣ ΖΩΗ ΜΑΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΚΟΝΟΜΑΝΕ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΟΜΑΣΟΝΩΝ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΕΞΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΩΣ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΜΑΖΑ...



ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΝ...



ΚΑΜΙΑ ΟΜΩΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΑΤΙ ΑΠΛΑ ΕΠΑΨΑΝ ΠΡΟ ΠΟΛΛΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ...




Πηγή: attikanea

Το πλοκάμι του τρόμου


Συντάκτης: Ευαγγελία Κορωναίου

Δυσφήμιση, διαφήμιση, καταγγελίες και καταγγελίες στους καταγγέλλοντες, για μια ντουζίνα βεντούζες. Που να το ήξερε το κακόμοιρο το χταποδάκι, εκεί που κολυμπούσε αμέριμνο στον αμμουδερό βυθό, ότι το ένα από τα οκτώ ποδαράκια του θα προκαλούσε τόσο μεγάλη αναστάτωση σε ολόκληρη τη χώρα, μήτε που θα την πλησίαζε την μπρακαρόλα.

«Αναστάτωση στο ελληνικό ίντερνετ προκάλεσε…» διαβάζω κάπου και απορώ γιατί το ελληνικό ίντερνετ τράβηξε τέτοια ταραχή για ένα χταποδοπόδαρο (ή μήπως ήταν δύο;). Αναρτήσεις επί αναρτήσεων, δημοσιεύματα επί δημοσιευμάτων, για την καταγγελία, για την απάντηση, για την ανταπάντηση, για τα σχόλια, για τις απόψεις λοιπών και ουκ έστιν τέλος.

Σε τοπικό επίπεδο δε, εμφύλιος έχει ξεσπάσει για το εν λόγω μαλάκιο και πιο συγκεκριμένα για το πόσο φθηνά ή ακριβά πωλείται στο σύνολό του, ή σε τμήματα, κατόπιν μεταφορικών, φόρων, ΦΠΑ, ΕΝΦΙΑ, φόρου αλληλεγγύης, ΔΕΗ, ΟΤΕ, νερού και άλλων επιβαρύνσεων, για το αν καταστρέφεται η τουριστική προώθηση ή όχι, για το αν κάποιοι αγαπούν τον τόπο τους περισσότερο από άλλους.

Εφόσον λοιπόν αυτά αναλύονται υπέρ του δέοντος από άλλους και φυσικά στα λαϊκά δικαστήρια των social media, ας μην μπούμε στα χωράφια τους και ας εστιάσουμε σε μία διαφορετική πτυχή του ζητήματος, πέραν του προφανούς.

Ξαφνικά ανακαλύψαμε – για ακόμη μία φορά – την πυρίτιδα… Λες και η υπερτιμολόγηση αγαθών στα νησιά, ειδικά κατά την τουριστική περίοδο, είναι κάτι το μη αναμενόμενο, ή κάτι το καινούριο. Λες και αντίστοιχες περιπτώσεις, όπως η έκδοση ασαφών ή μη έκδοση καθόλου αποδείξεων, η μη εγκατάσταση POS, η αισχροκέρδεια, δεν υπάρχουν στο Λεκανοπέδιο, ή σε άλλες περιοχές της χώρας.

Πρόκειται όμως για υποχρέωση των αρμοδίων αρχών να περιορίσουν παράνομες επιχειρηματικές πρακτικές και για δικαίωμα του κάθε επιχειρηματία, που πληρώνει φόρους και είναι καθ’ όλα νόμιμος, να βάζει όποια τιμή επιθυμεί στα αγαθά ή τις υπηρεσίες που προσφέρει, βάσει των κανόνων του ελεύθερου εμπορίου. Αν μία επιχείρηση δεν τηρεί τα νόμιμα, είναι υποχρέωση της πολιτείας να επιβάλει τις προβλεπόμενες κυρώσεις και του καταναλωτή να απευθυνθεί σε αρμόδιους. Αν κόβονται αποδείξεις και τηρείται η νομοθεσία, γούστο και καπέλο του κάθε επιχειρηματία αν χρεώσει μία χωριάτικη 75 ευρώ, είτε βρίσκεται στο Αργοστόλι, είτε βρίσκεται στη Μύκονο, είτε βρίσκεται στο Μενίδι. Τέλος, γούστο και καπέλο του κάθε καταναλωτή, αν θα επιλέξει ένα μαγαζί, ειδικά αν από την αρχή αντιλαμβάνεται, ότι κάτι δεν πάει καλά, με την επιχείρηση.

Φυσικά, για τα μέσα των Αθηνών, ΚΑΘΕ καλοκαίρι, η απόδειξη των 10.000 ευρώ για ένα μπουκάλι ποτό σε υπερκλασάτο μαγαζί της Μυκόνου, ή μια «φουσκωμένη» απόδειξη σε ένα από τα λιγότερο… «κοσμοπολίτικα» νησιά, αποτελεί εύκολη λύση για την συγκέντρωση τηλεθέασης, «κλικ» και «Like», καθώς ο εγκλωβισμένος κάτοικος της μεγαλούπολης, διψά να πληροφορηθεί για το πόσο «χάλια» περνούν στις διακοπές τους οι εκδρομείς.

Ωστόσο, τα ελληνικά νησιά είναι κάτι παραπάνω από αυτό. Τα νησιά, από το Βόρειο και το Νότιο Αιγαίο, έως τα Επτάνησα, σπανίως απολαμβάνουν της τεράστιας προβολής του καλοκαιριού, κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Το χειμώνα, βλέπετε, δεν επισκέπτονται τα νησιά προσωπικότητες της show biz. Οι καλλίγραμμες παρουσίες σταματούν να «ομορφαίνουν» τις ακτές με τις ευπαρουσίαστες γλουτιαίες περιοχές τους και η καθημερινότητα της επαρχίας επιστρέφει.

Αυτή η πολύ σκληρή καθημερινότητα, που οι πραγματικοί νησιώτες – και όχι οι “άλλοι”, που δουλεύουν τα μαγαζιά τους στα νησιά για σεζόν και μετά εξαφανίζονται – αντιμετωπίζουν, δεν «πουλάει», δεν αναρτάται, δεν αναδημοσιεύεται. Η υποστελέχωση, οι ελλείψεις, οι υποτυπώδεις υποδομές, δεν θα προκαλέσουν «ντόρο». Τα άδεια τραπέζια στις νησιωτικές επιχειρήσεις εστίασης το χειμώνα δεν φέρνουν «νούμερα». Οι δυσκολίες στη μετακίνηση, ο αποκλεισμός, η τεράστια ταλαιπωρία και τα υπέρογκα έξοδα, μόνο και μόνο για να πάρεις μία υπογραφή σε ένα διοικητικό έγγραφο, δεν είναι «πιασάρικο» θέμα. Η αύξηση του ΦΠΑ και η επιβάρυνση των κατοίκων του νησιωτικού χώρου, που ακόμη και για ένα ματσάκι μαϊντανό πληρώνουν «μεταφορικά», που ανεβάζουν την τιμή, δεν είναι κάτι που θα αρέσει στους ανθρώπους της πόλης να ακούσουν, όταν το χειμώνα αντιμετωπίζουν τη δική τους μουντή καθημερινότητα και εξοντωτικούς ρυθμούς.

Για τους ανθρώπους, που διαθέτουν τη δύναμη στα χέρια τους να ενημερώσουν το ευρύτερο ελληνικό κοινό, για αυτά τα σοβαρά προβλήματα, θα ήταν προτιμότερο και εποικοδομητικότερο να προσπαθήσουν να κάνουν «viral» κάποιο από αυτά, αντί να αναλώνονται στην παραγωγή, αναπαραγωγή και το σχολιασμό ήσσονος σημασίας ζητημάτων, περί… μαλακίων. 



koinignomi.gr 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...